Sot, ta shkrova nekrologun.Jo se lajmëtarët e mortit më sollën lajmin,por se heshtja më pëshpëriti në vesh emrin tënd. E qëndisa me frymën e fjalëve të fundit,siç rrapëllojnë portatpara shtërngatës së zemërimitsiç rrapëllojnë kapakët e dritarevepara stuhisë së zhgënjimit. Njerëzit më thanë:Se ti jeton dhe je i fortë.E unë vetëm vura buzën në gaz e
Ndërkohë, M’i jep këpucët e tua. Jo për të ecur Por për të kuptuar Si peshon hapi i dhembjes? Megjithatë, këpucët e tua mund të ndikojnë në mënyrën se si ndihesh. M’i jep këpucët e tua Kurrë nuk kam vënë këmbën në to Kurrë se kam ndje si është të ecësh hapave tu Për shumëkërkesa,
Era pamëshirshëm bart gjethet Si në një valle vjeshtore që na duket se kurrë nuk mbaron Por, vjen dimri dhe vjeshta me vallen e saj shkon Në këtë jetë çdo gjë kalon. …………………………………………………………. Çdo furtunë që vie jetën na e shkund e trazon Ne na duket se acari kurrë nuk mbaron Por, ashtu si vjen
Ata banojnë brenda një fjalie të pambaruar, peng të një premtimi të pavetëdijshëm ku, brenda asaj fjalie të premtuar çdo fjalë ka hise në faj të ndijshëm. Ata janë zëra që kanë harruar të flasin heshtje që gjykon e paragjykon koha mbetet e kryqëzuar në mure, nata duket si rrugë njëkahshe që të ndalon Dashuria
Ti e do vetminë tënde Unë e dua vetminë time Eja të rrimë Ti shoqërohu me vetminë time Unë shoqërohem me vetminë tënde Sepse vetëm kur vetmitë takohen, shpirtrat mësojnë se nuk janë vetëm. E ne ndoshta do kuptojmë, se vetmia s’është mungesë, por mënyra më e thellë e të qenurit bashkë — pa e
Duhet shumë të mos duash veten që të urresh botënPër pafatësinë tënde, fajson ata që i njeh e ata që nuk i njehSi të bën zemra të urresh me zemër, me emër e pa emërAta që nuk i ke pranë dhe që nuk i njeh Beso, se shumë pak të duhet të hapësh sytë, së
